User:Jahsonic/Sandbox  

From The Art and Popular Culture Encyclopedia

Jump to: navigation, search
Today

Related e

Google
Wikipedia
Wiktionary
Wiki Commons
Wikiquote
Wikisource
YouTube
Shop


Featured:
Train wreck at Montparnasse (October 22, 1895) by Studio Lévy and Sons.
Enlarge
Train wreck at Montparnasse (October 22, 1895) by Studio Lévy and Sons.

"vier tot zes mannelijke Belgische strijders in de cel in Syrië. Van nog 150 andere Belgen is de toestand niet bekend" --VRT 18/2/19

"Er zitten op dit moment welgeteld 372 Belgen in een buitenlandse gevangenis" HLN, 02 juli 2015


RIP Nick Tosches (1949 – 2019)

Nick Tosches was an American writer, music critic, biographer, a jack of all trades.

I admit that although he had an entry on my encyclopedia since 2008, I didn't really know him.

He seems to have been a bit of a drug head, as Burroughs had been before him.

He was into country music and rock, a bit of a rockist it would appear.

He died relatively young.

I give you "Erebos", a spoken word track from Fuck The Living Fuck The Dead (2004).


As he put it in his magnificent book Literary Language and its Public in Late Latin Antiquity and in the Middle Ages, "European civilisation is approaching the term of its existence; its history as a distinct entity would seem to be at an end, .


Nick Tosches says, quoting Erich Auerbach:

"European civilisation is approaching the term of its existence," he stated bluntly near the end of his own days. We live now in what with a straight face is called the information age. Not enlightenment, not knowledge, surely not wisdom, but bits and bytes of meaningless ephemera."[1]


Zei de man die ooit (op 27/10/18 om precies te zijn) verklaarde dat zijn eigen dochter voor hem 'dood' zou zijn, mocht ze de islam de rug toedraaien.



RIP Harold 'western canon' Bloom (1930 – 2019)

Harold Bloom was an American literary critic.

He is perhaps best known for his book The Western Canon, to its supporters a work defending art for art's sake, the absoluteness of aesthetic value and literary genius; to its detractors a defense of elitism and dead white males. Bloom is a cultural critic in the tradition of Matthew Arnold who stated that "[culture is] the best that has been said and thought in the world" (Culture and Anarchy, 1869).

I discovered Bloom in the early 2000s in a period I was researching the nobrow concept. His death was a good occasion to dig into the university library and bring home The Western Canon and The Anxiety of Influence.

That last book has two remarkable poetic texts, "It Was a Great Marvel That He Was in the Father without Knowing Him" and "Reflections upon the Path". That second page-length text I have been unable to identify.

The bulk of my research went to The Western Canon, it is arguably Bloom's best-known work and it had relevance outside of the lit crit world.

The notion of a canon has also recently shown itself the object of a political debate in Flanders, the region I live in where the right (NVA) has mentioned to include in the regeerakkoord of the Jambon Government and the left was against it.

That Bloom's canonization of 26 authors was an apolitical process can be read on page 4:

"I am not concerned with . . . the current debate between the right-wing defenders of the Canon, who wish to preserve it for its supposed (and nonexistent) moral values, and the academic-journalistic network I have dubbed the School of Resentment, who wish to overthrow the Canon in order to advance their supposed (and nonexistent) programs for social change." --The Western Canon (1994), Harold Bloom, p. 4

If you're not familiar with Bloom and what to catch up quickly, you may want to check the interviews Bloom gave to Charlie Rose.

Here is one in which he makes a couple of amusing and astute observations on the western canon and its detractors.

https://www.youtube.com/watch?v=S9ieF7LVbyI


"If multiculturalism meant Cervantes, then who could protest? [but] they are asking us to read extremely inadequate Chicano writers."

and

"That ridiculous metaphor we now call 'empowerment', which is cheerleading as far as I can tell."

Dutch:

“Rechts wil een canon omwille van het canons zogezegde (en onbestaande) waarden en normen, links wil het canon omver werpen omwille van haar zogezegde (en onbestaande) programma’s voor sociale verandering.” --H. Bloom

RIP Harold ‘western canon’ Bloom (1930 – 2019)

Harold Bloom was de meest gerenommeerde Amerikaanse nog levende literaire criticus en theoreticus.

Een van zijn bekendste boeken is bijzonder actueel: ‘The Western Canon’ (1994).

Hij schreef het uit puur esthetische overwegingen, hij vond dat kunst niets moest, behalve mooi en straf zijn. Hij zocht naar literair genie.

Zijn tegenstanders beschuldigden hem van elitisme, van het bejubelen van een kaste ‘dode witte mannen’ (ik, ja ook ik! 😊 ). Bloom volgde hierin Matthew Arnold die in 1869 optekende dat “[cultuur] het beste is dat gezegd en gedacht is in de wereld.”

Zelf ontdekte ik Bloom in de vroege jaren 2000 toen ik fel bezig was met de het concept ‘nobrow’, de vermenging van hoge en lage cultuur. Een verstrengeling en verknoping (Zwagerman gebruikte die woorden graag) die erg populair was in de hoogdagen van het postmodernisme. Ik hou nog steeds van het ‘nobrowdom’, hoewel niet meer op dezelfde manier als toen.

Blooms dood was een goede aanleiding om weer de bibliotheek in te duiken. Ik bracht ‘The Anxiety of Influence’ en ‘The Western Canon’ mee naar huis.

In ‘Anxiety’ staan als epiloog en proloog twee prachtige korte teksten. De ene, “It Was a Great Marvel That He Was in the Father without Knowing Him”, is van de gnosticus Valentinus. De andere is “Reflections upon the Path“. Hij is nog prachtiger maar ik kan nergens vinden (ook in het boek zelf niet) wie hem schreef of waar hij het eerst gepubliceerd werd.

Het leeuwendeel van het opzoekingswerk dat ik vandaag verrichtte betrof ‘The Western Canon’, het werk van Bloom dat ook buiten de ‘lit crit’-wereld van belang is gebleken. Want de notie van een canon, dat is niemand ontgaan, is ook hier in Vlaanderen (en 25 jaar later) het object geweest van een politiek debat.

Het Vlaams canon is een plan dat terecht kwam in het regeerakkoord van ‘Jan Jambon I’. Mij niet gelaten, ik hou van lijstjes. De linkerzijde zag de lijst in wording niet zitten. Hij is in zekere zijn het voorwerp van een cultuuroorlog. Een soort van ‘clash of civilizations’ a la Huntington die in onze regio gestreden wordt tussen links en rechts, tussen internationalisten en nationalisten, tussen islamofielen en islamofoben.

Maar Blooms canonisering van 26 auteurs was het resultaat van een apolitiek proces. Dat zegt hij op pagina 4 en ik laat voor het gemak het originele Engels even staan (de openingszin ontspruit hieruit):

“I am not concerned with . . . the current debate between the right-wing defenders of the Canon, who wish to preserve it for its supposed (and nonexistent) moral values, and the academic-journalistic network I have dubbed the School of Resentment, who wish to overthrow the Canon in order to advance their supposed (and nonexistent) programs for social change.”

Als je niet vertrouwd bent met het oeuvre van Bloom en snel je schade wil inhalen, kan je misschien de interviews die Bloom aan Charlie Rose gaf, checken.

In bijlage vind je er een waar hij een paar rake en amusante uitspreken doet over het westers canon en haar tegenstanders en waarin hij noch het multiculturalisme, noch de ook door mij verachte term ‘empowerment’ laakt. Ik laat ook hier het Engels staan. Te lui.

“If multiculturalism meant Cervantes, then who could protest? [but] they are asking us to read extremely inadequate Chicano writers.”

en

“That ridiculous metaphor we now call ‘empowerment‘, which is cheerleading as far as I can tell.”

Zoals je kan afleiden van de citaten hierboven, beschouwde Bloom politieke correctheid een vijand van de stiel die bekend staat onder de naam ‘literaire kritiek.’ Ik ben geneigd hem daarin te volgen.



Na mijn uren ben ik ook een internetarcheoloog.

Vandaag maakte Joël De Ceulaer (de man die onlangs zo heerlijk gedisst werd door Dirk Draulans) me opmerkzaam op een inmiddels verwijderde tekst van Assita Kanko op Liberales.be.

Enig gegoogel later vind ik 'm. De titel is "Nationalisten zijn slecht voor Vlaanderen" en hij werd gepubliceerd op vrijdag 4 juni 2010, toen mevrouw Kanko nog parlementair medewerkster van Herman Mennekens (Open Vld fractie-Brussels Parlement) was.

Mevrouw Kanko is tegenwoordig boegbeeld van een nationalistische partij (NVA) en in dit stuk is ze niet mals voor het nationalisme.

In die tekst zegt ze onder andere:

"Vlaanderen heeft nationalisme niet nodig. Nationalisme is een teken van angst, lafheid en gebrek aan inspiratie. Zoals Romain Gary (1914-1980) schreef ‘Le patriotisme c’est l’amour des siens, le nationalisme c’est la haine des autres’. Vlaanderen verdient beter dan nationalisme. Vlaanderen verdient openheid en ambitie."

De tekst vind je dus hier https://web.archive.org/web/20160804023223/http://liberales.be/essays/kanko

Mevrouw Kanko was beter bij de liberalen gebleven.



Philip Glass – "Pruit Igoe"



"I am not concerned with . . . the current debate between the right-wing defenders of the Canon, who wish to preserve it for its supposed (and nonexistent) moral values, and the academic-journalistic network I have dubbed the School of Resentment, who wish to overthrow the Canon in order to advance their supposed (and nonexistent) programs for social change. I hope that the book does not turn out to be an elegy for the Western Canon, and that perhaps at some point there will be a reversal, and the rabblement of lemmings will cease to hurl themselves off the cliffs" --The Western Canon: The Books and School of the Ages (1994), Harold Bloom, p. 4


Ombudsman.

Luisterend oor.



Closed Circuit (1978 film) is on YouTube.


RIP Charles 'death of modern architecture' Jencks (1939 –2019)

Charles Jencks was an American cultural theorist and architectural theorist best-known for playing a decisive role in the historiography of postmodernism when he published his book The Language of Post-Modern Architecture (1977).

He was not the first to do so, Robert Venturi, who died in 2018, had published Learning from Las Vegas (1972) before him.

Jencks's death was a good occasion to score a copy of The Language of Post-Modern Architecture my university library.

I got hold of a first edition, which is important because it features the introduction which is not featured in subsequent editions (it's not, for example, in the 2002 edition which I also lent).

This introduction is the one which reflects on the adequacy of the new term postmodernism in these words:

"The phrase 'post-modern' is not the most happy expression one can use concerning recent architecture. It is evasive, fashionable and worst of all negative – like defining women as 'non-men'."--p. 9

The second section, titled "The death of modern architecture" has the criticism on modern architecture, more particular a criticism of Purist 'living machine' Corbusier style architecture. The analysis of this type of architecture, which reminds me of the progressivist-sceptic discourse of John Gray states:

"[The] Purist style, [...] was meant to instil [...] corresponding values in the inhabitants. Good form was to lead to good content, or at least good conduct; the intelligent planning of abstract space was to promote healthy behavior. Alas, such simplistic ideas, taken over from philosophic doctrines of Rationalism, Behaviourism and Pragmatism, proved as irrational as the philosophies themselves. Modern architecture, as the son of the Enlightenment, was an heir to its congenital naivities [...] These shortcomings are now well known, thanks to the writings of Ivan Illich, Jacques Ellul, E. F. Schumacher, Michael Oakeshott and Hannah Arendt."--p.10

This second section also contrasts the "not the most happy" genesis of the term postmodernism with the happiness of being able to determine the "death of modern architecture":

"Modern architecture died in St. Louis, Missouri on July 15, 1972 at 3:32 p.m. (or thereabouts) when the infamous Pruitt–Igoe scheme, or rather several of its slab blocks, were given the final coup de grâce by dynamite."--p.9

Jencks was not the first to criticize modern architecture and certainly not the last. "Machines for living" schemes such as the Pruitt-Igoe housing project, for various critics, including Tom Wolfe, illustrated both the essential unlivability of Bauhaus-inspired box architecture, and the hubris of central planning.

Incidentally, the death of modern architecture coincides with the death of the avant-garde.

But enough.

With this I leave you and with a fragment of Koyaanisqatsi (1982) which features footage of Pruitt–Igoe and of its demolition (above).


https://www.youtube.com/watch?v=rf2GrF3_BDM


Dutch translation:

RIP Charles Jencks (1939 –2019), de architectuur- en cultuurcriticus die een beslissende rol speelde in de totstandkoming van het begrip ‘postmodernisme’. Een reden voor mij om zijn hoofdwerk ‘The Language of Post-Modern Architecture’ (1977) in huis te halen. Vooral die eerste editie van dat werk is lezenswaard omdat hij het daar heeft over de ongeschiktheid en ontoereikendheid van het begrip ‘postmodernisme’: “The phrase ‘post-modern‘ is not the most happy expression one can use concerning recent architecture. It is evasive, fashionable and worst of all negative – like defining women as ‘non-men’.”–p. 9

Het tweede deel van ‘The Language of Post-Modern Architecture’ is een treffende kritiek op moderne architectuur, meer precies een kritiek op het Puristische-machine-à-vivre concept van Le Corbisier, in een analyse die me sterk doet denken aan de sceptische kritiek van John Gray op het progressivisme. Het leest: “[The] Purist style, […] was meant to instil […] corresponding values in the inhabitants. Good form was to lead to good content, or at least good conduct; the intelligent planning of abstract space was to promote healthy behavior. Alas, such simplistic ideas, taken over from philosophic doctrines of Rationalism, Behaviourism and Pragmatism, proved as irrational as the philosophies themselves. Modern architecture, as the son of the Enlightenment, was an heir to its congenital naivities […] These shortcomings are now well known, thanks to the writings of Ivan Illich, Jacques Ellul, E. F. Schumacher, Michael Oakeshott and Hannah Arendt.”–p.10

Dit tweede gedeelte contrasteert de “not the most happy” genese van de term ‘postmodernisme’ met blijdschap over het precies kunnen duiden van het moment waarop de ‘dood van moderne architectuur’ plaatsvond:

“Modern architecture died in St. Louis, Missouri on July 15, 1972 at 3:32 p.m. (or thereabouts) when the infamous Pruitt–Igoe scheme, or rather several of its slab blocks, were given the final coup de grâce by dynamite.”–p.9

Jencks was niet de eerste criticus die moderne architectuur aanviel en hij was ook niet de laatste. ‘Machine-à-vivre concepten zoals Pruitt-Igoe (zie video) illustreerden in de ogen van verschillende critici, waaronder Tom Wolfe, de wezenlijke onleefbaarheid van Bauhaus-geïnspireerde doos- architectuur, en het hybris van planeconomieën.

Trouwens, de dood van moderne architectuur viel samen met de dood van de avant-garde.

Maar genoeg.

Ik laat u met dit fragment uit ‘Koyaanisqatsi’ (1982) met beelden uit Pruitt–Igoe en haar uiteindelijke dynamitering (boven).


Een nimmer aflatende zoektocht om de apollinische met de chtonische kant te verzoenen.


“[[To introduce geometrical method into practical life . . . is 'like trying to go mad with the rules of reason'" Terence, Eunuchus, 62–63],

The Ancient Wisdom of the Italians (1710):

"Cum ratione insanire. [The expression has been rendered in various ways. Michael Mooney, for example, in Vico in the Tradition of Rhetoric (Princeton, N.J.: Princeton University Press, l985), p. 4 has "to go mad with the rules of reason"; ..."

The Art of Rhetoric: (Institutiones Oratoriae, 1711-1741) (1996) by Giambattista Vico, ‎Giuliano Crifò, ‎Giorgio A. Pinton



“They say that Caliph Omar, when consulted about what had to be done with the library of Alexandria, answered as follows: 'If the books of this library contain matters opposed to the Koran, they are bad and must be burned. If they contain only the doctrine of the Koran, burn them anyway, for they are superfluous.' Our learned men have cited this reasoning as the height of absurdity. However, suppose Gregory the Great was there instead of Omar and the Gospel instead of the Koran. The library would still have been burned, and that might well have been the finest moment in the life of this illustrious pontiff.”― Jean-Jacques Rousseau, Discourse on the Sciences and Arts (1st Discourse) and Polemics (Goodreads)


"It is told of the Caliph Omar, when consulted upon what should he done with the Alexan- . drino library, that he answered in these terms: if the books contain any ..." --The Cultivation of the Arts and Sciences, Maintained to Be Favourable to Virtue and Happiness: To Which Is Added, a Translation of the Celebrated Prize Essay of Jean Jacques Rousseau, Wherein He Advances an Opposite Sentiment (1818) by Henry Smithers
"It is related that the Calif Omar, being asked what should be done with the library at Alexandria, ..." --The Miscellaneous Works of Mr. J. J. Rousseau (1767) Jean-Jacques Rousseau, printed for T. Becket and P. A. De Hondt
"It is related that the Caliph Omar, being asked what should be done with the library at Alexandria, answered in these words. " If the books in the library contain anything contrary to the Alcoran, they are evil and ought to be burnt ; if they contain ..." The Social Contract: & Discourses, Jean-Jacques Rousseau J.M. Dent & Sons, 1920




The "crazy ones" Think Different ad of Apple is similar to Kerouac's quote about the "mad ones" in On the Road

“[...]the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes “Awww!”



Created by Rob Janoff in 1977, the Apple logo with the rainbow scheme was used from April of that year until August 26, 1999. Steve Jobs has asserted the apple logo was inspired by the story of his childhood..




Ik ga mij hierin ff verdiepen, x, maar voor ik begin wil ik je er graag op wijzen dat je in je KAPITALENdrift :) de 'in' uit 'inequality' hebt gewist, zo wordt "combatting extreme wealth inequality is a climate action" van Jonathan Franzen (altijd goed om namen te citeren x) wordt dus bij jou het eigenaardige "Combatting EXTREME WEALTH EQUALITY is a climate action."

Nog voor mijn verdieping wil ik graag opmerken dat het lijkt alsof het complotdenken zich van jullie heeft meester gemaakt. GROEN is niet communistisch, verre van, en ook bij de VLD vind je groene jongens zoals Willem-Frederik Schiltz waar ik op gestemd hebt. Extinction Rebellion heeft wel wat communistische trekjes, maar in deze fase van de klimaatstrijd neem ik dat er graag bij.

Verder valt het wel te betreuren dat In het huidige Belgische politieke landschap elke winst in de groene zaak cash betaald wordt in steun aan de "nieuwe religiositeit".


"What If We Stopped Pretending?" door Jonathan Franzen

Goed, ik heb dat artikel gelezen, en toegegeven, Franzen gooit er een aantal zaken op een en dezelfde hoop die eigenlijk best in verschillende hoopje gehouden worden, al was het maar uit intellectuele hygiëne. Toch is het een goede tekst. In een wereld waar de grondstoffen steeds schaarser worden, en vooral grondstoffen zoals schone lucht, schoon water en een gezonde leefomgeving onder druk komen te staan, is de beste respons het geheel van al die grondstoffen te zien als wat we allemaal delen en waar we allemaal recht op hebben. Iets wat we gemeenschappelijk hebben. Gemeenschappelijk in het Engels is 'common', daarom dat ik me graag in de groene zaak een 'commonist' noem.




Wanneer werd de term withered flesh voor het eerst gebruikt?

Als je editie samenlegt van Simenon, alle ruggen naast elkaar, aan welke dikte kom je dan?

AWB uitgevers (1987) pocket reeks Georges Simenon, 16 delen in box

1) Een nieuweling in de stad 2) De groene luiken 3) De zaak Louis Bert 4) Leven met Anaïs 5) De dood van Auguste 6) Het huis aan de overkant 7) De merel in de tuin 8) De rijkaard 9) In geval van nood 10) De man uit Londen 11) De horlogemaker van Everton 12) De meisjes van Concarneau 13) De oude dame 14) Striptease 15) Schele Marie 16) Georges Simenon: Speurder naar de mens




RIP John 'Dial-A-Poem' Giorno (1936 – 2019)

John Giorno was an American poet and performance artist.

Here is one track from the three track album Who Are You Staring At? (1982) by John Giorno and Glenn Branca.


https://www.youtube.com/watch?v=AqCL33UZzOM


It's actually surprisingly funny.



Bought at Tunnelplaats 13/10/19: Antihandboek voor de filosofie, Michel Onfray De dieven van de schoonheid by Bruckner, lettre à mon juge


Nymphets & Fairies (1976) by Graham Ovenden.


Lingerie Parisienne (1976) is a book by Juliette Morel

Nudes of the '20s and '30s (1976) by Thomas Walters

On the back of the book Art Deco by Victor Arwas



"Lou Deprijck" "August Darnell" "art deco" big band


Kid Creole and the Coconuts, Lou and the Hollywood Bananas.

Bevis Hillier

Art Deco revival in the 1970's has to be Biba.


At the moment of death the soul experiences the same impressions as those who are initiated into the great Mysteries.


Pages linking to Bill Laswell as of October 2019:


"Erdogan wil het noorden van dat land arabiseren. Europa staat machteloos. Wie denkt van niet, droomt. Soft power, waar de liberale Europese elite zo prat op gaat, blijkt een duur synoniem voor machteloosheid." --DM, 12/1019

Jozef Deleu, Jos Geysels, cultuurflamingantisme, Vlaamskiljons, Handke, Gerechtigheid voor Servië, Jameos del Agua, Jenny Saville.


Muziekliefhebbers!

De Engelse drummer Ginger Baker (1939 – 2019) stierf.

Ik hoorde Creams nummer waarop hij drumde "White Room" eergisteren nog in The Joker.

Een van de 'leukste' dingen aan het overlijden van Ginger Baker is dat ik daardoor opnieuw ben beginnen luisteren naar de muzikanten in de 'stal' van Bill Laswell.

De link tussen Bill Laswell en Ginger Baker kwam tot stand tijdens de opnames van PiL's Album in 1986. Het verhaal gaat dat Laswell Baker opspoorde toen die zich in Italië teruggetrokken had.

Uit die samenwerking sproten Horses & Trees (1986) and Middle Passage (1990) maar ook andere samenwerkingen die via Laswell liepen zoals No Material (1989).

Enfin, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat je uren kan doorbrengen in het muzikale universum van Bill Laswell want hij is betrokken geweest bij duizenden sessies.

En ik ga dan nu even heel onbeleefd doen, en een week nadat Ginger Baker overleed, gewoon een optreden plaatsen van Laswell uit 2006, want eerlijk, het zou zonde zijn mocht https://www.youtube.com/watch?v=qurVdB-HwUU



A videoclip of the song "I'm Gonna Move Right In" combined with footage from Warhol's "The Velvet Underground & Nico" (1966) and Roger Corman's "The Trip" (1967).


Every song heard in 'The Joker' (2019)



"Alphaville (Godard, 1965), Brazil (Terry Gilliam, 1985), District 9 (Blomkamp, 2009), Equilibrium (Wimmer, 2002), Gattaca (Niccol, 1997), The Man Who Fell to Earth (Roeg, 1976), The Quiet Earth (Murphy, 1985), Zabriskie Point (Antonioni, 1970), Zero Population Growth (Campus, 1972)."




Nudge (book),

happy few, 1%, The Joker


2019 Turkish offensive into north-eastern Syria, The Joker


je maakt er een karikatuur van, Belgie is aan flarden verkaveld, dat weet je goed genoeg. Neem Nederland als voorbeeld aub.



Ik hou uit dat lijstje eigenlijk alleen van Requiem for a Dream (Cosmopolis is mijn minst favoriete Cronenberg) maar Todd Philips heeft een paar heel grappige films gemaakt (War Dogs, en vooral Old School) en Joaquin Phoenix kan in goeie handen fenomenaal zijn (zijn performance art experiment dat we kunnen zien in de satirische fake docu I'm Still There is in mijn ogen erg ondergewaardeerd).

Kris, naast u kan ik mij moeilijk een filmliefhebber noemen, ik ga gewoon af en toe naar de cinema en probeer een film te zien die connectie maakt met de dingen die mij beroeren.

Ik zette 'Cosmopolis' (ik heb er heel erg van genoten, van die film, en hij is idd niet zo goed als bijvoorbeeld het sublieme 'Maps to the Stars'), is dat het daar ook gaat over de 1%, de happy few en het verzet daartegen. Die uitgebrande limo op het einde met de anarchistenA op geschilderd rondt die film mooi af.

Ik wilde in het rijtje ook nog 'Network' maar dat is a) een oudere film, b) niet zo'n heel goede film.

Seg, 'V for Vendetta', niks voor jou dan? Euh?


Filmliefhebber!

Hield gij in het verleden van Requiem for a Dream (2000) , V for Vendetta (2006), Cosmopolis (2012) en Birdman (2014)?

Ga dan onmiddellijk naar The Joker (2019), de beste film van 2019 (er is geen andere mogelijkheid, sorry).

Kent gij de bovengenoemde films niet?

Geen probleem.

Ga dan onmiddellijk naar 'The Joker'.

OST by Hildur Guðnadóttir

Send in the Clowns, That's Life

No cellphones.





Bara to Nasarre to Rodellar



Fake Bicky Fwa?



mf

Civil forfeiture in the United States, Eric Lundgren



User:Jahsonic/Situatie Salesianenlaan



sex life of insects


ik geloof niet in UBI, het is een oplossing voor een onbestaand probleem. Ook de rijken krijgen een basisinkomen? Geld moet gaan naar wie het nodig heeft. Dat kan baby Pia zijn of iets gelijkaardig. Het installeert misschien een hangmatcultuur, ik zeg altijd, het is een complot met Netflix zodat je met UBI een hele dag series kan kijken. En dat het niet leidt tot inflatie kan ik moeilijk geloven.



"wat ik fundamenteel laakbaar vind aan je houding, verbeter me als ik dat fout zie, dat je doet alsof a) alles koek en ei is met zowel en het milieu en het klimaat en b) dat alle verwezenlijkingen die we tot nu toe gekend hebben, zoals bijvoorbeeld dat de rivieren er beter aan toe zijn dan vroeger, dat we dat te danken hebben aan het kapitalisme. Dat is niet zo he Johan, dat hebben we te danken aan de groenen en aan drukkingsgroepen zoals Extinction Rebellion. Had het van 'de kapitalisten' afgehangen, dan stortten we nog altijd ons fabrieksafvalwater in de rivieren."



What Is Your Dangerous Idea? Non-overlapping magisteria


"In de dagen vóór Pasteur werd de populatie van de mens van generatie op generatie ongeveer constant gehouden door een cybernetisch systeem waarin het belangrijkste feedbackelement aan de bovengrens ziekte was. De menigte-ziekten - pokken, cholera, tyfus, pest, enz. - zijn , door de ecoloog bestempeld als 'dichtheid-afhankelijke factoren', waarvan de effectiviteit bij het verminderen van de populatie een machtsfunctie is van de dichtheid van de populatie. Geen groei van de populatie kon uit de hand lopen zolang de menigte-ziekten niet waren overwonnen, wat betekent die man hoefde niet te oordelen over de mens, om te beslissen wie een dekking op het feest van de Natuur moet hebben en wie niet. " --Nature and Man's Fate (1965) door Garrett Hardin



Plato and the Poets (2011) by Pierre Destrée and Fritz-Gregor Herrmann

What Ancient Quarrel between Philosophy and Poetry? by Glenn W. Most


"The madness of Extinction Rebellion" : artikel geschreven door Brendan O'Neill, rechts columnist, zoals wel vaker ben ik het met rechts eens als het over migratie gaat maar helemaal oneens als het over het klimaat gaat.



Ernesto Grassi


Luciano Floridi

Ahmed Azzouz en El Fadili, Islamonderwijs in België

Sorry to Bother You

IQ Hilde van den Eynde De heilige huisjes van de wetenschap DS 8/10/19: Richard Haier, Okbay


"the first rule eviscerates history was first recognized by Giambattista Vico, who set against it the idea of a “logic of fantasy.” Vico proceeded from the assumption that the clarity and distinctness called for by Descartes were reserved solely for .."--Paradigms for a Metaphorology

"Readers familiar with Kant will at this point recall §59 of the “Critique of the Power of Judgment,” where the procedure of “the transportation of the reflection” is "--Paradigms for a Metaphorology




RIP Ginger 'Cream' Baker (1939 – 2019)

Ginger Baker was an English drummer best known for his work with Cream ("Sunshine of Your Love", 1967).

More importantly, he also played with Fela Kuti on Fela's London Scene (1971), Why Black Man Dey Suffer (1971), Live! (1972) and Stratavarious (1972).

And also telling, he recorded two album with Bill Laswell: Horses & Trees (1986) and Middle Passage (1990).


De vrijheid van lichaamsbeschikking, soevereiniteit van het eigen lichaam in een aantal zeer belangrijke levensbeschouwlijke kwesties.


In abortus, zelfmoord, drugs en euthanasie.



Animals as Leaders, Vulfpeck, BadBadNotGood


Gister, naar aanleiding van het overlijden van de Tsjechische actrice Vlasta Chramostová (1926 – 2019), zag ik de film The Cremator (1969).

https://www.youtube.com/watch?v=z9kzDgMz5ok&t=4363s

Wat een geweldige film is dat. 'The Cremator' vertelt het verhaal van een man die een crematorium runt en in de aanloop van de tweede wereldoorlog gebrainwasht wordt dat hij eigenlijk arisch bloed heeft.

Hij krijgt visioenen waarin de Dalai Lama hem bezoekt die hem aanspoort om de wereld te verlossen.

Die verlossing is de Holocaust.

Maar vooraleer hij aan dat grootse werk kan beginnen moet hij eerst zijn familie vermoorden die geen zuiver arisch bloed heeft.

Zonder meer een van de beste films van 1969.


Mocht u zich afvragen waarom de anders vaak beminnelijke Jan Jambon zo autoritair snauwde, dat zit zo.

Herinnert u zich nog hoe Johan Sauwens in 2001 moest aftreden omdat hij aanwezig was op een samenkomst van het Sint-Maartensfonds, een een organisatie van Vlaamse Oostfrontstrijders, ergo collaborateurs.

Nu hebben met Jan Jambon een Vlaamse Minister President die in hetzelfde jaar bij datzelfde fonds niet alleen een toespraak gaf maar er zelfs een toespraak gaf.

Hoe het toch verkeren kan.

Over die meeting in 2001 gaat de overlevering zo:

Sauwens zou de bijeenkomst verlaten hebben toen hij Jan Jambon als vertegenwoordiger van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen op het spreekgestoelte hoorde zeggen dat de Vlamingen zich niet moesten verontschuldigen voor hun collaboratie met de Duitse bezetter.

Mocht u meer willen weten over de extreemrechtse banden van Jambon, over zijn uitnodigingen (als organisator) van extreemrechtse racisten als Le Pen en negationisten als Irving, check de blog van Kris Merckx hier https://krismerckx.be/2014/12/21/jambongate-de-documenten-en-fotos-die-voor-zich-spreken/.



Three body problem, Gelijkplaatsigheid atomen, Black Dub, Strip Weigel, Decor Broodtaers


bedgeheim, godsdienstwaanzin


Vandaag gekocht:



Vanavond op teevee, VPRO, docu De zaak Shell (2019) over hoe Shell al lang wist dat het klimaat naar de knoppen ging en hoe ze al lang geleden voorspelden dat mensen zich hiertegen via rechtszaken zouden verzetten. Ze voorspelden de verontwaardiging die zich nu zo sterk laat gevoelen. In deze docu komt ook de jongedame die een tijdje terug de aandeelhoudersvergadering van Shell onderbrak met een heel knappe interventie.

De zaak Shell (2019)

VPRO Tegenlicht legt al deze vragen (en meer) voor aan energiejournalist Jelmer Mommers (De Correspondent) en Roger Cox, de topadvocaat die in 2015 de Nederlandse staat dagvaardde en het wereldnieuws haalde met de gewonnen klimaatzaak van Urgenda. En wat vindt de nieuwe generatie eigenlijk: moeten de familie-aandelen nog wel worden belegd in olie en gas, of beter in ‘groen’?





RIP Vlasta Chramostová (1926 – 2019)

Vlasta Chramostová was a Czech actress perhaps best-known for her part in The Cremator (1969), one of several Central European films that dealt with the Holocaust

The Cremator is featured in Film as a Subversive Art (1974).

https://www.youtube.com/watch?v=z9kzDgMz5ok&t=4363s

In this film, Vasta plays Lakmé, the wife of the delusional cremator who prepares for the endlösung.

And here is the OST by Zdeněk Liška.

https://www.youtube.com/watch?v=Ku87fMgf8TQ


vous êtes embarqué --Pascal



Met mijn roos petje ben ik vleesgeworden praktijktest.


RIP Glen Brown (1943 or 1944 – 4 October 2019)

Glen Brown was a Jamaican musician known for his work in dub.


Glen Brown & King Tubby's "Black Dub", actually the dub recording of Glen Brown's rendition of Isaac Hayes's "Do Your Thing" (1971).




RIP Kim 'muff' Shattuck (1963 – 2019)

Kim Shattuck was an American musician and singer, best known for her work with her band The Muffs.

Having basically lost my interest in the pure rock idiom, I have found a connection between Kim and my universe:

The first season of Theme Time Radio Hour played The Muffs's song "Laying on a Bed of Roses" (1995) in 2007.





It's good to live in a city.

From the UA library on 3/10/19

From top to bottom: Metaphor (1972) by Hawkes, Shipwreck With Spectator (1979) by Blumenberg, The Philosophy of Rhetoric (1936) by Richards, A Grammar of Metaphor (1958) by Brooke-Rose and Paradigms for a Metaphorology (1960) by Blumenberg.


User:Jahsonic/Philosophy of music (Marlies De Munck, Sept-Dec 2019)



Kijken is niet altijd zien

Luisteren is niet altijd horen

Tasten is niet altijd voelen

Snuiven is niet altijd ruiken

Proeven is niet altijd smaken



"Bij de Vlaamse overheid moeten veel mensen met veel verschillende visies kunnen werken. Maar de uiterlijke tekenen van die persoonlijke overtuiging kunnen niet worden getoond. Uiterlijke symbolen van levensbeschouwelijke, religieuze, politieke of andere overtuigingen worden daarom bij rechtstreeks klantencontact niet gedragen." --regeerakkoord van Jambon Government

"Cultuur zit in het DNA van de Vlaming" staat in het regeerakkoord (Jambon Government).

Hoed u voor het gebruik van raciale (DNA) metaforen NVA!

Deze zomer las ik 'De woede en de trots' (2001, Oriana Fallaci) en 'Pleidooi voor individualisme' (2004, Dirk Verhofstadt) en 'Voorbij Fort Europa' (2016, Henk van Houtum en Leo Lucassen).

Uit die lezing kon ik alleen maar besluiten dat een aantal metaforen beter niet kunnen gebruikt worden in de politiek.

Namelijk.

1) metaforen met betrekking tot water (stromen, golven, maar ook "'opdrogen', 'indammen', 'overspoelen' en 'tsunami'")

2) metaforen met betrekking tot dieren (kweken als ratten of konijnen zoals Fallaci oppert, in de Nederlandse vertaling staat er konijnen, in het originele Italiaans zou gesproken worden over 'ratten' maar ik heb dat niet kunnen terugvinden)

3) metaforen over hygiëne (het migrantenprobleem opkuisen, Theo Francken)

Dus liever geen watermetaforen, geen dierenmetaforen, geen hygiënemetaforen en zeker geen plaagmetaforen.

In dat rijtje horen waarschijnlijk ook oorlogsmetaforen maar zeker ook raciale metaforen. Cultuur zit in de DNA van elk mens. Het is net cultuur wat ons mens maakt. Door het woord DNA te gebruiken lijkt het alsof bepaalde bevolkingsgroepen het niet in hun 'DNA' hebben.


Walter Lotens presented Rebelse Plekken

He mentions Eduardo Galeano .

Pascal Gielen was there.

He stresses that Elinor Ostrom stresses that for a good commons project, homogeneity is required.

He also stressed that all inclusion involves exclusion.


Ik vind het typerend dat ik op mijn allereerste vraag (over 5 TEMT, TBT, TEIT) aan Tom een resoluut 'njet' kreeg .

Ik citeer Tom: "Dat gaat echt  niet lukken, ik wil u geen valse hoop geven".

Al wat ik toen deed was zeker ook in het belang van de leerlingen.

Achteraf blijkt dat toch te lukken, iedereen wordt er gelukkiger van.

En dan 1 simpel vraagje van mij, direct weer 'njet'.


Terwijl het ook in het belang van de leerlingen is dat ze mij niet vrijdag het achtste en maandag het eerste zien, ik hoop toch dat je het daarmee eens bent?




Michel Leiris and William Seabrook


Ambulant Antikwariaat Othello



Andreas Tirez in de krant van 1/10 of 2/10/19 maakt mij attent op CEBUD referentiebudgetten.


Piet Van Avermaet Ted Talk mentions El Negro en ik, Frank Westerman

The Ted Talk is actually "Waar zijn we bang voor? Bedenkingen bij meertaligheid in het onderwijs "


La bête sauvage : métamorphose de la société capitaliste et stratégie révolutionnaire () is a text by Michel Clouscard.



"Dany-Robert Dufour dans La Cité perverse (Denoël), Jean-Claude Michéa dans L'Empire du moindre mal (Climats, Flammarion), Michel Clouscard dans Le Capitalisme de la séduction (Éditions sociales), Jean Baudrillard dans La Société de consommation (Folio essais) et La Société du spectacle de Guy Debord explorent entre autres l'avènement d'un tel système économique" --Nouvelle vague: Essai critique d'un mythe cinématographique - Page 27, Yannick Rolandeau, 2018



Apostrophes - Images de marque


Marc Botenga - 27 september 2019

"Moeten we straks in heel Europa straatnamen zoals de Karl-Marx-Allee in Berlijn veranderen? Komt er een verbod op het dragen van T-shirts met de beeltenis van Che Guevara? Wordt kritiek op het kapitalisme straks gecensureerd en worden leerprogramma’s aangepast omdat delen daarvan te positief zijn voor de vroegere communistische regimes? Dat is in elk geval waar een resolutie van het Europees Parlement voor pleit. De resolutie in kwestie werd op 19 september goedgekeurd door een meerderheid van extreemrechts, conservatieven, liberalen en ook tal van sociaaldemocraten en de groenen. Volgens de tekst moeten de lidstaten “uit het tragische verleden van Europa”, vooral de Tweede Wereldoorlog, “morele en politieke inspiratie putten” om een halt toe te roepen aan de opleving van fascisme en communisme, die in de resolutie systematisch over dezelfde kam worden geschoren." Resulutie over het belang van Europese herinnering voor de toekomst van Europa[2][3]

Ants communicate with each other using pheromones, sounds, and touch


Refondation progressiste: face à la contre-révolution libérale[4]


Vocabulary Néo-fascisme et idéologie du désir:

Freudo-Marxism "techno-hippy", consumerism, hippisme, anti-consumerism, sociatry, communist revolution, class struggle, permissive society

The booklet says that very much in the way that the film X-ray vision, They Live.

It is a critique of consumerism, which works on three levels, advertising (for hippy fashion), the media and culture production.

It mentions Alcibiades, Protagoras, Caligula and Machiavelli as apogees of opportunism, of which Freudo-Marxism is the final stage. (p.51).

It is reminiscent of The Society of the Spectacle.

It mentions three industries, the culprits of the current state of affairs (averting the attention from the class struggle and Communist revolution).

In recreation he mentions club med, a type of holiday which is also attacked by Michel Houellebecq Platform.

In fashion, Clouscard targets hippy fashion which he describes quite in detail: "mini-jupes, collants, cols roulés, ras du cou, boots, ensembles délavés, vestes U. S., débardeurs, panchos, colliers indiens, gilets afghans, chemises, indiennes, surplus américains,..., etc." p.61

The bit on 'audio-visuel' (essentially a reference to the media and the culture industry mentions Godard, Béjart, Deleuze. These names are mentioned elsewhere in the book. Page 63, where this is elaborated upon, also mentions W.R.: Mysteries of the Organism (1971).

The book is written in such a way, that it is very difficult to cite. No soundbites here.

The dislike of everything hippie is striking, on page 65 one reads, "genre de vie hippisant" (English: hippiefying way of life).

And on page 67, "Le hippy se révèle universellement comme le dernier terme de l'exploitation colonialiste."


Clouscard is de man die zei: "Tout est permis mais rien n'est possible" (English: everything is permitted nothing is possible), een voorloper op de kritiek van Michel Houellebecq op het liberalisme. In dit zinnetje bekritiseert hij de leegheid van negatieve vrijheid, waarbinnen alles toegelaten is maar niets mogelijk.




Ik ben tamelijk opgetogen dit kleine werkje in mijn hand te hebben.

De bibliotheek van de UA had het in haar magazijn.

Het boekje heet Néo-fascisme et idéologie du désir en is van 1972. In die tijd probeerde men nog actief uit te zoeken waarom de mensen 'en masse' voor het fascisme gevallen waren. Waarom verlangde de massa naar het fascisme? Reich was de eerste die gepoogd had op die vraag een antwoord te vinden in zijn boek 'The Mass Psychology of Fascism' (1933).

Ik leerde Michel Clouscard eerder dit jaar pas kennen, hij wordt gezien als een voorloper van Houellebecq inzake het vermeende moreel failliet van de hedendaagse liberalisme.

De aanleiding dat ik Clouscard vanochtend in huis haalde was een ontmoeting met Walter Lotens op het Krugerplein afgelopen weekend. Ook hem ken ik nog niet lang, ik ontmoette hem via Stephen Bouquin in volle verkiezingsstrijd van oktober 2018. Toen ik hem herkende zag moest ik direct aan Clouscard denken.

Vanwaar mijn fascinatie met het marxisme? Ik denk dat die dezelfde oorsprong kent als mijn fascinatie voor a) extreme gedachtegangen; b) voorbijgestreefde wetenschappelijke theorieën; c) bewondering voor het strijden naar het goede. Het gros van het hedendaags marxistisch denken (zie ook de nu veel furore kennende Rutger Bregman) is een schrijnend probleem voorbeeld van 'b', 'bad science' dus.

Er zijn eigenlijk maar twee marxistische denkers die mij kunnen inspireren, en naast Clouscard is dat Chantal Mouffe. Iedereen die een beetje geïnteresseerd is in de wereldvreemdheid van het huidig marxisme, kan ik trouwens van harte het kleine boekje 'A Darwinian Left' aanraden, dat ik net terugbracht naar de UA bieb en van cover tot cover las.

Walter Lotens, die net een boek met de titel 'Rebelse plekken' uitbracht is een oudgediende van de Antwerpse linkse strijd.

Op woensdag 2 oktober 2019 vanaf 20 uur stelt Walter Lotens in het Elcker-Ik Centrum, Breughelstraat 31/33, 2018 Antwerpen het boek voor, samen met Pascal Gielen (cultuursocioloog UA) en Koen Wijnants (Commons Lab Antwerpen).




"Tout est permis mais rien n'est possible" (English: everything is permitted nothing is possible) is a documentary on the work of Clouscard. The title is a description of negative liberty.



See also




Unless indicated otherwise, the text in this article is either based on Wikipedia article "Jahsonic/Sandbox" or another language Wikipedia page thereof used under the terms of the GNU Free Documentation License; or on original research by Jahsonic and friends. See Art and Popular Culture's copyright notice.

Personal tools